Od Axy

Byłam ze szczeniakami na zakupach. Kupiłam legowiska, kurtki, obroże, sweterki, czapeczki, szaliki, butki, zabawki i ogrom koców i skór bizonich. W końcu zbliża się zima... Położyłam to wszystko obok, gdyż dostrzegłam kartkę. Przeczytałam ją i łza poleciała mi z oka...
-Wiedziałam! Po prostu wiedziałam!-powiedziałam sama do siebie. Po chwili postanowiłam, że na wszystkie ubrania dzieci zrobię skalną szafę i po chwili zrobiłam. Włożyłam tam wszystkie ubranka, rozłożyłam koce i legowiska oraz nakarmiłam je. Poszłam na polowanie i przyniesłam do jaskini 4 jelenie. To powinno wystarczyć na te pare dni...
<Szczeniaki?>

Od Aleksandra

Biegłem...Przedzierałem się przez zarośla, co jakiś czas spoglądając tyłu.Dalej tam była.Doganiała mnie ,więc przyspieszyłem bieg.Po chwili mnie wyprzedziła i zatrzymała się pod wielkim,zielonym dębem. Gdy ją dogoniłem pełna dumy powiedziała:
-Pierwsza!
-Znowu.Nie możesz chociaż raz pozwolić mi wygrać?
-Hmm... Zastanówmy się... NIE!
"Cała Astra" - pomyślałem.
Gdy chwilę odpoczęliśmy, pobiegliśmy obejrzeć jaskinie.Wchodziliśmy już do środka, ale nagle się zatrzymałem.Coś było nie tak.
-Astra! Nie wchodź.Tam są ludzie - powiedziałem cicho.As zatrzymała się i ze zdziwieniem spytała:
-Ale jak?
-Nie wiem.Poczekajmy chwilę może się czegoś dowiemy.
-Dobrze.

Od Dżekiego Cd Axa

Wyszedłem z jaskini. Poszedłem do pewnej jaskini. Tam napisałem list do Axy. Brzmiał tak:

Kochana Axo!

Muszę przemyśleć kilka rzeczy. Nie radzę sobie z tym. Wrócę za kilka dni. 

Całuję Dżeki.

Zostawiłem list na miejscu Axy w naszej jaskini. Wyszedłem i pobiegłem w kierunku lasu Barri. Tam zobaczyłem siostrę Axy atakowaną przez niedźwiedzia. Zaatakowałem go i zacząłem z nim walczyć.

- Cleo uciekaj!- Krzyknąłem. Suczka uciekła a ja walczyłem dalej. Był to wyjątkowo wytrzymały niedźwiedź. W końcu go pokonałem ale straciłem przytomność z wycieńczenia i ran.

Axa?

Od Axy do Dżekiego

Przyszłam tam ze łzami w oczach... Popatrzyłam na Dżekiego... Potem na grób i... Rozpłakałam się jeszcze mocniej... Dżeki przytulił mnie... Wróciliśmy do reszty szczeniąt, ale wciąż bałam się czy zobaczę jeszcze Dżekiego....
<Dżeki?>

Od Dżekiego CD Axa

Wstałem, otarłem oczy łapą i wziąłem martwego szczeniaka w pysk. Pobiegłem do pewnej groty. Zakopałem go w ziemi i przyniosłem kamienną płytę. Starałem się coś w niej wydrapać kiedy wszedł mój dawny partner i jego żona.
- Pomóż mu.- Powiedziała. On pochylił się nad płytą i kamieniem zaczął wyżłabiać litery.
- Jak miał na imię twój synek?- Zapytał. Łapą napisałem na ziemi imię Even. Kiedy skończył tekst był taki:

Even

Ur. 01.10.2014r

Zm. 01.10.2014r

Rodzice: Dżeki i Axa

Pokój jego duszy.

W tym momencie do jaskini weszła Axa.

Axa?

Od Axy do Dżekiego

Też płakałam... Było mi smutno, że jedno nie przeżyło... Jednak bardziej martwiłam się tym, że ci ludzie zabiorą mi Dżekiego i moje dzieci... Tylko zapiszczałam i wróciłam do mycia szczeniąt.
<Dżeki?>

Od Dżekiego Cd Axa

Nie zauważyłem tego szczeniaka. Podszedłem do niego i zacząłem trącać go łapą a potem lizać językiem. Miałem nadzieję że jednak żyje.  Łzy zaczęły mi się cisnąc do oczu.
- Kochanie.... Musimy mu dać jakieś imię. Nie może być bezimienny.- Powiedziałem szlochając.
- Może Even?- Zapytała. Skinąłem głową. Wszyscy wyszli z jaskini. Nagle wpadł do niej Jakopo.
- Dżeki na naszym terytorium są ludzie. Wołają Cię po imieniu.- Wydyszał.
- Zaraz wracam.- Powiedziałem do Axy i wybiegłem z jaskini. Byłem koło Rzeki Fox kiedy zobaczyłem tych ludzi. Nie przestraszyłem się.Podszedłem do nich powoli.
- Dżeki? Piesku chodź na tu ty.- Powiedział jeden z 5 mężczyzn. Podbiegłem do niego i polizałem po rękach.
- Gdzieś ty bywał piesku?- Zapytał mój dawny partner.  Odbiegłem kawałek i  dałem mu i jego żonie  do zrozumienia żeby za mną poszli. Zaprowadziłem ich do jaskini mojej i Axy. Axa trochę się przestraszyła ale uspokoiłem ją.  Położyłem się obok i wziąłem pomiędzy łapy martwe szczenię. Zacząłem je lizać a z oczu leciały mi łzy.
- Pierwszy raz widzę kiedy Dżeki płacze.- Powiedział Marek.
- Bo on nigdy nie płakał.- Skrytykowała go jego żona. To prawda. Pierwszy raz płakałem. Nigdy wcześniej. Dopiero teraz po stracie syna.
Axa?